Η κομβική σημασία που τείνει να λάβει το κουρδικό ζήτημα μέχρι σήμερα, με υποχρεώνει να αναδημοσιεύσω αυτούσιο ένα άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στο Σαμιακό Βήμα τον μακρινό Ιούνιο του 1996:

Η αρχαία Ελληνική Μυθολογία είναι ό,τι γλαφυρότερο, ό,τι βαθύτερο και ό,τι διδακτικότερο έχει να παρουσιάσει το ανθρώπινο πνεύμα τις τελευταίες τρεις χιλιετηρίδες.

Από αυτή την άποψη, αλλά και επειδή χαλεποί εθνικοί καιροί σήμερα το επιτάσσουν, θα έπρεπε να διδάσκεται διεξοδικά σ’ όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες και να διαβάζεται μετά μανίας.

Ανυπέρβλητο μεγαλείο φαντασίας και διήγησης, τελειοτάτης μορφής συμβολισμοί και αλληγορίες, αδιάσειστα στοιχεία ιστορίας και παράδοσης, διάχυτη μια ανώτερη φιλοσοφική αντίληψη των πραγμάτων και ένα βαθύ όσο και ισορροπημένο θρησκευτικό συναίσθημα.

Στη Μυθολογία θα βρούμε τις ρίζες μας, την καταγωγή των θεών, τη συναρπαστική σχέση Θεού και ανθρώπου και τον ανθρώπινο προορισμό μέσα από τους δρόμους της ηθικής τελείωσης.

Δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα από τα συναρπαστικά αναγνώσματα μπορεί να αντλήσει κανείς πληροφορίες μεγάλου ενδιαφέροντος, και ιδού δείγμα:

Η Δήμητρα είναι η θεά της γονιμότητας και της Μητέρας Γης που ψάχνει έξι μήνες (Χειμώνας) να βρει την χαμένη όμορφη κόρη της Περσεφόνη και που την βρίσκει την επόμενη Άνοιξη (φυομένη και θάλλουσα).

Ο σίτος υπήρξε πάντα βασικό είδος διατροφής. Εισήχθη και ευδοκίμησε στους σιτοβολώνες του τότε γνωστού αρχαίου κόσμου, Σκυθία (Ρωσική πεδιάδα), Αίγυπτος και στην κυρίως Ελλάδα, Ελευσίνα (Ράριο πεδίο), Άργος, Αχαϊα και Αρκαδικό οροπέδιο.

Γιος της Μετάνειρας και του Δισαύλου ή Διαύλου -από την διπλή αύλακα που διαγράφουν οι αροτριούντες βόες- ήταν ο Τριπτόλεμος. Σ’ αυτόν, λένε, πρώτα δίδαξε η θεά Δήμητρα τα «μυστήρια» της σποράς και της καλλιέργειας του σίτου, και τιμήθηκε σαν θεός.

Ο Στράβωνας ιστορεί (ΙΣΤΒ.5) ότι τον Αργείο Τριπτόλεμο έστειλαν οι συμπολίτες του με ισχυρό στόλο να ψάξει να βρει την Ιώ.

Ειρήσθω εν παρόδω ότι την Ιώ, κόρη του Αργείου Ινάχου την ερωτεύθηκε ο Δίας και τη μεταμόρφωσε σε αγελάδα, την οποία όμως τρέλανε η Ήρα και άρχισε μια μεγάλη περιπλάνησή της ανά τον κόσμο.

Διέσχισε το Ιόνιο (Ιώ-Ιόνιο), πέρασε από τον Βόσπορο (Βοός πόρος) και μέσω των χωρών της εγγύς Ανατολής κατέληξε στις κοιλάδες του Νείλου (ίσως μύθος αλληγορικός για τις κινήσεις της σελήνης). Απώκισε λοιπόν ο Τριπτόλεμος και την Ταρσό της Κιλικίας στην προς ανατολάς εκδρομή του, και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε περί τον ποταμό Ορόντη στα σύνορα της Συρίας με τη σημερινή Τουρκία μεταλαμπαδεύοντας τα περί σίτου.

Και να η ειδοποιός διαφορά των ελληνικών επιδρομών.

Οι επιδρομείς της Ανατολής προς τον ελληνικό χώρο πάντα σήμαιναν πόλεμο, ενώ οι αντίστοιχες ελληνικές προς ανατολάς σήμαιναν πολιτισμό.

Είχε τότε ο Τριπτόλεμος έναν γιο ονόματι Γόρδυν. Αυτός προχώρησε στα ενδότερα της χώρας, ανέβηκε τα δύσβατα όρη της Αρμενίας και κατοίκησε με τους συντρόφους του στα απρόσιτα Καυκάσια οροπέδια, χώρα που πήρε το όνομά του και ονομάστηκε Γορδυαία. Στον ίδιο τόπο, όπου προϋπήρχαν κάποια ασσυριακά φύλα, μετέφεραν αργότερα δια της βίας οι Πέρσες και αιχμάλωτους Ερετριείς και έτσι συγκροτήθηκε το έθνος της Γορδυαίας. Οι κάτοικοί της κατέστησαν επιδέξιοι χτίστες και εμπειρότατοι πολεμιστές. Στους μετέπειτα χρόνους είχαν προβλήματα και πολλές φορές συνεπλάκησαν θηριωδώς με τους γείτονες Αρμενίους. Η Τουρκία μάλιστα τους χρησιμοποίησε διά της βίας και κατά την γενοκτονία των Ποντίων.

Αυτά λοιπόν περί Γορδυαίας και αργότερα Καρδουχίας και σήμερα Κουρδιστάν, κι ας αγωνίζεται με παντοίους τρόπους η Τουρκία να επιβάλει τουρκική ταυτότητα σ’ αυτό το συνονθύλευμα των 72 (!) εθνοτήτων που για κακή τους μοίρα κατοικούν την χερσόνησο της Μικράς Ασίας.

Είναι γεγονός ότι ούτε ετυμολογικά μπορούμε να παρακάμψουμε το ζήτημα, αλλά ούτε και μπορούμε να αμφισβητήσουμε την αλήθεια των μύθων, των οποίων έχει πιστοποιηθεί η ιστορική βάση και η συνάφεια (π.χ. κατακλυσμός του Δευκαλίωνα).

Μάρτυρες και ίστορες περί τούτων των μυθολογικών οι αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί αλλά και οι σύγχρονοι (Αδαμάντιος, Οικονομίδης) και ξένοι (Γκινιό, Ντεσάμπρ κ.α.)

Εξεταστέον πόση εθνολογική συνάφεια ή ενδεχομένως ταυτότητα έχουν οι σημερινοί Κούρδοι με τους αρχαίους.

Συνεκτιμώντας τα διαθέσιμα στοιχεία, μπορούμε να παραδεχτούμε ότι ταυτίζονται. Ας θυμηθούμε παρόμοιες περιπτώσεις φυλετικών ομάδων που, λόγω του εδαφικού χώρου, διαιωνίσθηκαν και διατηρούνται αναλλοίωτες π.χ. οι Τσάκωνες από τους αρχαίους Λάκωνες.

Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι δεν υπάρχει καμία σχέση των Κούρδων με τα τουρκικά φύλα, ούτε ανθρωπολογική ούτε εθνική, και τα «διευκρινιστικά» του Ερντογάν ότι ονομάστηκαν Κούρδοι από τον θόρυβο «κουρτ-κουρτ» που έκαναν τα πόδια τους σπάζοντας το χιόνι, μόνο τον γέλωτα μπορούν να προκαλέσουν. Οι άνθρωποι αυτοί βέβαια δεν μπόρεσαν, λόγω συνθηκών, να αναπτυχθούν πολιτισμικά και οικονομικά, όμως διατηρούν άσβεστη τη φλόγα για εθνική ελευθερία και αποκατάσταση, διατηρώντας ακόμα και τη γλώσσα τους που αδιαμφισβήτητα έχει ινδοευρωπαϊκή καταγωγή.

Βλέπουμε ότι η Ελληνική Μυθολογία παρέχει αξιόπιστες πηγές ακόμα και εκεί που τα πράγματα για τους ερευνητές είναι θολά και ανεξήγητα.